Credentes dotyczyły gł. nakazy natury moralnej. Niektóre grupy w. (np. we Francji) długo uznawały ważność sakramentów udzielanych przez kapłanów rzymskokatolickich. Jednak z upływem czasu, wskutek prześladowań i wzrastającej teol. samoświadomości, w. za pełnoprawnych duchownych zaczęli uważać wyłącznie swoich kaznodziejów wędrownych, powierzając im nie tylko posługę Słowa Bożego, ale i dystrybucję sakramentów. Początkowo w. utrzymywali, że w przypadku sprawowania ofiary mszalnej przez grzesznego kapłana nie dochodzi do transsubstancjacji, ma zaś ona miejsce wówczas, gdy ofiarę sprawuje człowiek sprawiedliwy, nawet nie posiadający święceń kapłańskich. Później zaczęli negować mszę świętą jako ofiarę przebłagalną. Komunię świętą, nazywaną też ucztą miłości, połączoną z błogosławieństwem chleba, wina i ryby, celebrowali jako pamiątkę Ostatniej Wieczerzy. Odbywała się ona w Wielki Czwartek i była poprzedzona umywaniem nóg (J 13,1-17).